Nadwzroczność (popularnie: dalekowzroczność, łac. hyperopia) jest drugą obok krótkowzroczności najczęściej spotykaną wadą refrakcyjną wzroku. Jest wynikiem zbyt małych rozmiarów przednio-tylnych oka (zbyt krótką gałką oczną) w stosunku do jego siły łamiącej lub niewystarczającą siłą łamiącą układu optycznego oka (np. zbyt płaską rogówką) w stosunku do jego długości.
Promienie równoległe, które w akomodującym oku zdrowym ogniskowane są na siatkówce, w nieakomodującym oku nadwzrocznym ogniskowane są za siatkówką. Żeby ostro zobaczyć przedmiot daleki, dalekowidz musi akomodować. Nieskorygowana nadwzroczność i związane z tym stałe napięcie akomodacji może prowadzić do zaburzeń w całym układzie mięśniowym oka, łącznie z zezem. Zakres ostrego widzenia zależy od wielkości wady i amplitudy akomodacji, która zmniejsza się z wiekiem.
Do korekcji nadwzroczności stosuje się okulary korekcyjne lub soczewki kontaktowe. Są to soczewki skupiające. Ich moc optyczną podaje się w dioptriach dodając znak plus. Istnieją też metody chirurgiczne.
Czytaj też:
- Astygmatyzm
- Krótkowzroczność
- Presbiopia
- Jaskra
Zobacz również:
- Astygmatyzm - Astygmatyzm, czyli niezborność Astygmatyzm najczęściej spowodowany jest brakiem symetrii obrotowej rogówki (astygmatyzm rogówkowy), rzadziej przyczyną astygmatyzmu może być nieosiowe ustawienie soczewki ocznej, lub jej deformacja. - astygmatyzm niski – do...